زمینه و هدف: تفاوت نسج عاج و مینا موجب شکست زودرس ترمیم های کامپوزیتی با باندینگ های مینایی در نواحی عاجی که یک نسج آب دوست است می شود. لذا برای رفع این مشکل منومرهای هیدروفیل مختلفی مورد مطالعه قرار گرفته اند که یکی از آنها HEMA می باشد. این ماده که نوعی رزین هیدروفیل می باشد و در مقایسه با باندینگ های مینایی ویسکوزیته کمتری دارد احتمالاً نتایج قابل قبول تری خواهد داشت. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر استفاده از HEMA در استحکام باند برشی باندینگ مینایی به عاج در بخش ترمیمی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی انجام شد. مواد و روشها: مطالعه به روش تجربی بر روی 36 دندان پرمولر کشیده شده سالم در 4 گروه 9 تائی انجام شد. سطح عاج اکلوزال اکسپوز شده، عمل اچنیگ و خشک کردن به روش blot انجام شد. پس از آن در گروه اول از پرایمر آزمایشی محلول 35% HEMA با استون، در گروه دوم پرایمر آزمایشی محلول 35% HEMA با آب استفاده شد و از باندینگ مینایی در این دو گروه استفاده گردید. در گروه سوم پس از اچ کردن، سطح دندانها کاملاً خشک شده و روی آن باندینگ مینایی قرار گرفت. در گروه چهارم از پرایمر و adhesive موجود در بسته اسکاچ باند استفاده شد. باندینگ ها توسط نور سخت شده و یک سیلندر کامپوزیتی روی آنها قرار داده و سخت شد و بعد از گذشت یک هفته از نگهداری نمونه ها در آب مقطر استحکام باند برشی با دستگاه Instron اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بیشترین استحکام به ترتیب HEMA و آب (4.1±18.1)، (4.8±17.4)، HEMA و استون (2.2±16.2) مگاپاسکال مربوط بود و حداقل استحکام در باندینگ مینایی دیده می شد (1.2±5.3) و این تفاوت در گروه ها بود (P<0.001) و در مقایسه دو به دو، باندینگ مینایی دارای تفاوت آماری معنی داری با تک تک گروهها بود (P<0.05) . نتیجه گیری: تحقیق حاضر نشان داد که کاربرد HEMA در زیر باندینگ مینایی موجب افزایش استحکام باند آن به عاج می شود لذا انجام مطالعات In vivo و بررسی نتایج حاصل از کاربرد طولانی مدت آن توصیه می شود.

زمینه و هدف: توانایی فیشورسیلنت برای پیشگیری از پوسیدگی به گیر آن بستگی دارد. برای افزایش گیر فیشورسیلنت روشهای مختلفی پیشنهاد شده که یکی از آنها استفاده از باندینگ می باشد. با توجه به فراوانی باندینگ ها این مطالعه با هدف مقایسه تعیین میزان گیر در درمان فیشورسیلنت با دو نوع باندینگ مینایی و عاجی انجام گرفت.روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی سی بیمار 6 - 12ساله که دارای دو دندان مولر اول دایمی فک پایین کاملا رویش یافته و بدون پوسیدگی در هر دو سمت فک بودند انتخاب شدند. نمونه ها به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه 1: اسید اچ + باندینگ عاجی +Single bond (3M, ESPE)، فیشورسیلنت Eco-S (VERICOM Co.) گروه 2: در این گروه به جای باندینگ عاجی از باندینگ مینایی Margin bond (Colton/Whaledent AG) استفاده گردید. شیارپوشها بعد از 12 ماه بررسی شدند. داده ها به نرم افزار SPSS ویرایش 18 وارد شده و توسط آزمون آماری Wilcoxon تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: موفقیت گروه 1 (باندینگ عاجی) بعد از 12 ماه 60% و گروه 2 (باندینگ مینایی) 56.66% بود. بین دو گروه تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت. (P=0.392)نتیجه گیری: تفاوت معنی داری بین دو گروه باندینگ عاجی و مینایی از نظر گیر فیشورسیلانت وجود نداشت.

سابقه و هدف: در سالهای اخیر استفاده از مواد ترمیمی رزینی همرنگ دندان همگام با افزایش توجه بیماران و دندانپزشکان به زیبایی دندانها افزایش یافته است. یکی از بزرگترین مشکلات استفاده از این مواد، عدم چسبندگی به عاج است که استفاده از رزینهای هیدروفیل راه حل پیشنهادی این مشکل می باشد. یکی از این رزینها که مورد توجه محققان قرار گرفته،HEMA  می باشد. لذا این تحقیق با هدف بررسی تاثیر HEMA در افزایش استحکام باند برشی رزینهای هیدروفوب باندینگ مینایی به عاج غیر زنده در شرایط invitro، بعد از یکسال نگهداری نمونه ها انجام شد.مواد و روشها: مطالعه به روش تجربی روی 36 دندان پرمولر سالم انجام شد. دندانها بصورت تصادفی ساده در 4 گروه 9 تایی قرار گرفته و آماده سازی شدند. در گروه اول پرایمر محلول 35 درصد HEMA و استون، در گروه دوم پرایمر محلول 35 درصد HEMA  و آب و در گروه چهارم پرایمر اسکاچ باند چند منظوره استفاده شد. سپس در گروه اول و دوم باندینگ مینایی و در گروه چهارم از adhesive موجود در بسته اسکاچ باند چند منظوره مورد استفاده قرار گرفت. در گروه سوم بعد از اچ کردن، سطح دندانها کاملا خشک شد و بعد باندینگ مینایی روی سطح قرار داده شد. سپس سیلندرهای کامپوزیتی در ابعاد یکسان روی ناحیه باند شدند. نمونه های آماده شده بعد از یک سال نگهداری در آب مقطر در دمای اتاق 1000 بار تحت سیکل حرارتی 55˚C و 5˚ قرار گرفتند. سپس آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون Tukey در مورد داده صورت گرفت. در مرحله بعدی استحکام باند برشی توسط دستگاه Instron اندازه گیری شد.یافته ها: نتایج نشان داد که بیشترین استحکام مربوط به گروه HEMA و استون (3.52 ±25.21) بود و بعد از آن به ترتیب گروههای اسکاچ باند (1.6 ±23.55)،HEMA  و آب (5.6 ±14.31) و باندینگ مینایی (2.61 ±4.25) بیشترین استحکام باند برشی را نشان دادند. آزمون آنالیز واریانس یکطرفه نشان داد که این اختلاف از نظر آماری معنی دار است (P<0.0001). آزمون مقایسه های متعدد Tukey نیز نشان داد که گروه HEMA و آب با سه گروه تفاوت آماری معنی داری داشت. گروه اسکاچ باند و گروه HEMA و استون با یکدیگر اختلاف آماری معنی داری نداشتند ولی با سایر گروهها تفاوت آماری معنی داری نشان دادند.نتیجه گیری: پس از یکسال نگهداری نمونه ها در آب مقطر و انجام سیکلهای حرارتی باند گروههای HEMA و استون،HEMA  و اسکاچ باند در حد مطلوبی است اما در گروه باندینگ مینایی کاهش شدید استحکام باند مشاهده می شود.

زمینه و هدف: ریزنشت از عوامل مهم شکست ترمیمهای کامپوزیتی است. هدف از این مطالعه تعیین اثر کاربرد هیپوکلریت سدیم بر میزان ریزنشت باندینگ عاجی لبه مینایی دو مرحله ای Single bond و One step با حلالهای گوناگون می باشد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی هشتاد دندان قدامی سالم مندیبل ثنایای تحتانی گاو جمع آوری شد. در سطح باکال دندانها، حفرات Cl v در مینا ایجاد و نمونه ها به هشت گروه ده تایی تقسیم شدند. تمامی نمونه ها با کامپوزیت ترمیم و کیور گردیدند. بعد از آن نمونه ها پس از غوطه وری به صورت طولی در جهت باکولینگوالی برش داده شدند. داده ها با نرم افزار SPSS ویرایش 19 تجزیه و تحلیل و در نهایت با آزمونهای آماری Kruskal- Wallis و One-Sample Kolmogroov-Smirnov نتایج ارائه گردید.یافته ها: میزان ریزنشت در بین روشهای آماده سازی مختلف اختلاف معنی دار وجود داشت. بالاترین میزان ریزنشت در روش اسید+ هیپوکلریت سدیم و پایینترین میزان ریزنشت در کاربرد هیپوکلریت سدیم+ اسید بود. در روشهای آماده سازی مختلف، در هر روش به تفکیک بین باندینگ های مختلف به جز روش هیپوکلریت سدیم+ اسید تفاوت معنی داری از نظر آماری وجود داشت. در روش اسید+ هیپوکلریت سدیم بالاترین میزان ریزنشت در باندینگ One step و پایینترین میزان ریزنشت در Single bond بود. در روش هیپوکلریت به تنهایی، میزان ریزنشت از نظر آماری بین دو گروه تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت. در گروه کنترل، بالاترین میزان ریزنشت متعلق به Single Bond بود. همچنین اثر متقابل روشهای آماده سازی گوناگون و نوع باندینگ از نظر آماری معنی دار است. (0.001= P.V) نتیجه گیری: کاربرد هیپوکلریت سدیم قبل از اچینگ عاج جهت برداشت مواد آلی عاج، موجب افزایش میزان ریزنشت در باندینگ، One step در مقایسه با روش اچینگ به تنهایی شد. اما استفاده از هیپوکلریت سدیم بعد از اچینگ در Single bond موجب بهبود سیل در ترمیم شد. در روش کاربرد هیپوکلریت سدیم بدون اچینگ در مقایسه با روش اچینگ تغییر معنی داری مشاهده نشد.

زمینه و هدف: در کار دندانپزشکی مواد جدیدی وجود دارد که امکانات و قابلیت بیشتر و بهتری را پیش روی دندانپزشک قرار می دهد. هدف از این مطالعه بررسی اسید فسفریک 37% پرایمر سلف اچ بر استحکام باند برشی کامپوزیت مینا می باشد. روش بررسی: سی عدد دندان قدامی فک پایین گاو تهیه و در آکریل فوری مانت شدند. مینای سطح فاسیال با کاغذ سیلیکون کارباید صاف گردید و نمونه ها به صورت سه دسته ده تایی آماده شد: گروه A: اچ با اسید فسفریک 37% و باندینگ مینایی (Colten). گروه B: عامل اتصال سلف اچ (Prompt – LP). گروه C: اچ با اسید فسفریک 37% و عامل اتصال سلف اچ (Prompt – LP). سپس یک استوانه کامپوزیتی به قطر دو میلی متر به سطح آماده شده و متصل شد، پس از یک هفته نگهداری و انجام چرخه های حرارتی نمونه ها با دستگاه اینسترون تحت نیروی برشی قرار گرفتند و نیروی شکست ثبت گردید.جایگاه جدا شدن استوانه از نظر نحوه شکست مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یک سویه و آزمون LCD در سطح P=0.05 مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: میانگین استحکام باند برشی برای گروه های A، B و C به ترتیب 6.5±15.4، 9.7±24.8 و 11±25.4 مگاپاسکال بود. مرز رزین- مینا شایعترین محل شکست در گروه A بود. شکست کوهزیو (Cohesive) در کامپوزیت یا مینا، به ترتیب در گروههای B و C بیشترین فراوانی را به خود اختصاص داد. بین گروه A با B و C اختلاف معنی دار وجود داشت ولی بین گروه B و C اختلاف آماری معنی دار نبود. نتیجه گیری: استفاده از عوامل سلف اچ می تواند به عنوان جایگزینی برای روش سنتی اچ مینا با اسید فسفریک مطرح و مورد استفاده قرار گیرد.

زمینه و هدف: عدم ایجاد سیل مناسب در ترمیم های کامپوزیتی از مشکلات مرتبط با کاربرد این مواد ترمیمی محسوب می گردد، خصوصیات سیستم باندینگ می تواند در سیل این ترمیم ها موثر باشد. هدف از این مطالعه تعیین میزان ریزنشت کامپوزیت در زمان های مختلف کیورینگ باندینگ در حفره های Cl V کیور شده با دو سیستم کیورینگ مختلف می باشد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی، شصت دندان حفرات استاندارد Cl V  در شصت دندان انسان تراش داده شد. دندان ها به شش گروه تقسیم شدند، پس از اچ و باندینگ با Excite توسط دستگاه های QTH و LED به مدت بیست، سی و چهل ثانیه نوردهی شدند و ترمیم با کامپوزیت انجام گردید، سپس دندان ها تحت سه هزار سیکل حرارتی در دماهای 55-5 درجه سانتی گراد قرار گرفته و بعد از قرار گرفتن در محلول فوشین قلیایی %0.5 به صورت اکلوزوجینجیوال و از وسط ترمیم برش و درجات ریزنشت در آنها با یک معیار پنج قسمتی توسط استریومیکروسکوپ ارزیابی شد. برای آنالیز آماری از آزمون Mann-Witney و Kruskal-Wallis با p<0.05 به عنوان سطح معنی دار استفاده شد.یافته ها: در مارجین های مینایی هیچ ریزنشتی مشاهده نشد. نوع دستگاه لایت کیور تاثیری در میزان ریزنشت در مارجین های عاجی نداشت. (p>0.05)، اثر مدت زمان تابش هم بر میزان ریزنشت در مارجین های عاجی معنی دار نبود (p>0.05).نتیجه گیری: کاربرد دستگاه های لایت کیور LED و QTH در زمان های بیست، سی و چهل ثانیه ای تاثیری در مقادیر ریزنشت در حفرات Cl V نداشت.

زمینه و هدف: جهت انجام درمان فیشورسیلنت به دنبال اچ کردن سطح دندان با اسید فسفریک و سپس شستشو، به طور معمول ماده رزینی قرار می گیرد. در برخی مقالات استفاده از عوامل باندینگ جهت افزایش گیر فیشورسیلنت توصیه شده است. باتوجه به این که در انجام فیشور سیلنت سطح چسبنده غالبا مینا می باشد، ممکن است استفاده از باند مینا که یک رزین هیدروفوب است به جای باند عاجی مناسب تر باشد. هدف از این کار آزمایی بالینی مقایسه گیر و دوام درمان فیشور سیلنت در سه حالت کاربرد عوامل باندینگ مینایی، عوامل باندینگ عاجی و عدم کاربرد عوامل باندینگ در طول 4 سال بود.روش بررسی: این مطالعه بر روی دندان های مولر اول فک بالا و پایین 24 دانش آموز کلاس اول (7-6 ساله) یک مدرسه ابتدایی انجام شد (در مجموع 96 دندان). بر روی 36 دندان باندینگ عاجی Excite، بر روی 36 دندان باندینگ مینایی Margin bond به کار برده شد، سپس فیشور سیلندر کلیه شیارها قرار گرفت و 60 ثانیه کیور شد. به علاوه از مجموع این دو گروه، 24 دندان انتخاب و با گروه 24 تایی از دندان های جفتشان در کوادرانت مقابل که هیچ گونه ماده باندینگی برایشان به کار نرفته بود (به عنوان گروه کنترل) مقایسه شدند. سپس شیارها به طور سالانه از نظر وجود یا عدم وجود فیشور سیلنت به مدت 4 سال مورد بازبینی قرار گرفتند. یافته ها با استفاده از آزمون آماری Wilcoxon مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافته ها: طبق نتایج مطالعه حاضر که براساس آزمون آماری Wilcoxon به دست آمده است تفاوت آماری معنی داری در گیر و دوام درمان فیشور سیلنت در هنگام استفاده از باندینگ عاجی (Excite) و باندینگ مینایی (Margin bond) و نیز بین استفاده یا عدم استفاده از باندینگ در زیر فیشورسیلنت در طی چهار سال وجود نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: براساس نتایج مطالعه حاضر، استفاده از عوامل باندینگ مینایی، عاجی یا عدم استفاده از مواد باندینگ به طور کلی باعث تفاوت کلینیکی محسوسی در دوام و گیر فیشور سیلنت طی 4 سال نخواهد شد.

هدف از این مطالعه تعیین قدرت باند برشی عوامل باندینگ های مختلف One bottle و Self etching primer و Multi step روی سطوح مینایی و عاجی در In vitro می باشد. به همین منظور عوامل باندینگ مختلف بر روی سی سطح صاف مینایی که از دندانهای کشیده شده انسان تهیه شده بود مورد ارزیابی قرار گرفت. دندانهای مورد آزمایش به صورت اتفاقی در شش گروه پنج تایی تقسیم شد که عبارتند از گروه های: 1- Single bond   2- Scotch bond    3- Etch α prime    4- Excite   5- Syntac    6- Margin bond  عوامل باندینگ اول و چهارم One bottle بود، دوم و پنجم Multi step و سوم Self etching primer می باشد. این بررسی در دو گروه مینایی و عاجی انجام شد که گروه مینایی شامل شش گروه پنج تایی و گروه عاجی شامل پنج گروه ده تایی می باشد.  تمام شش گروه عامل باندینگ فوق طبق دستور کارخانه سازنده بر روی سطوح مینایی گذاشته و سپس Cure شدند همین عوامل باندینگ ذکر شده به جز Margin bond بر روی سطوح عاجی باکال و لینگوال قرار داده شد و Cure شدند. سپس استوانه کامپوزیتی بر روی سطوح مینایی و عاجی توسط مولد پلاستیکی قرار گرفت و طبق دستور کارخانه Cure شد. نمونه ها هزار مرتبه ترموسایکل شد و سپس در استوانه آکریلی خود سخت شونده مانت شد. استحکام برشی آنها توسط ماشین Instron اندازه گیری گردید. یافته های حاصل از این مطالعه نشان داد که شش گروه مینایی با آنالیز واریانس یک طرفه ANOVA مورد ارزیابی قرار گرفت و تفاوت معنی داری بین این شش گروه دیده نشد (P<0/05). میانگین استحکام باند در سطوح مینایی 19Mpa تا 28/5Mpa می باشد. پنج گروه عاجی با Kruskul Wallis با یکدیگر مقایسه شدند و تفاوت معنی داری در استحکام باند برشی بین آنها دیده نشد (P<0/05). میانگین استحکام باند برشی 18/4 Mpa تا 22/8 Mpa در عاج بدست آمد که حداقل آن مربوط به Single bond و حداکثر آن مربوط به  Syntacبود. 

سابقه و هدف: هدف از انجام این تحقیق، مقایسه استحکام باند برشی کامپوزیت به مینا با استفاده از باند مینایی، سیستمهای چسبنده یک مرحله ای، دو مرحله ای و بدون باندینگ می باشد.مواد و روشها: در این تحقیق پنج نوع رزین چسبنده شامل باند مینایی Southern Dental Industries (SDI)،ETCH & PRIME 3.0  یک مرحله ای EXCITE SINGLE BOND, PRIME & BOND, (دو مرحله ای) و یک گروه بدون باند مورد ارزیابی قرار گرفتند. 60 دندان پرمولر انسانی به طور تصادفی به شش گروه 10 تایی تقسیم شدند. سطوح باکالی کلیه دندانها توسط دیسک الماسی بدون اکسپوز شدن عاج صاف گردید. در تمامی گروهها به جز گروه ETCH & PRIME 3.0، دندانها توسط اسید فسفریک 37% به مدت 15 ثانیه اچ شده، توسط پوآر آب و هوا به مدت 10 ثانیه شسته شدند. سپس از هر سیستم باندینگ طبق دستور کارخانه استفاده شد. کامپوزیت رزین Heliomolar توسط قالب پلاستیکی به قطر 8/3 میلی متر و ارتفاع 2 میلی متر روی سطوحی که قبلا باند زده شده بود، قرار داده شد. استوانه کامپوزیتی از چهار جهت و از هر جهت به مدت 40 ثانیه با دستگاه نور داده شد. نمونه ها به مدت یک هفته در درجه حرارت اتاق، داخل آب نگهداری شدند. در نهایت استحکام برشی باند هر نمونه توسط دستگاه universal testing machine (3710_016) Instron اندازه گیری شد. نتایج توسط آزمونهای ANOVA یک طرفه و TUKEY آنالیز شدند.یافته ها: میانگین استحکام برشی باند در محدوده 8.17±1.97 مگاپاسکال برای گروه بدون باند، تا 99/4±22/19 مگاباسکال برای باند مینایی SDI بود. میانگین استحکام باند برشی گروه بدون باندینگ به میزان قابل توجهی از بقیه گروهها کمتر بود. میانگین استحکام برشی باند مینایی SDI تفاوت قابل ملاحظه ای با میانگین استحکام باند برشی prime & bond نشان می داد، ولی اختلاف سایر گروه ها با هم و همچنین با باند مینایی SDI از لحاظ آماری معنی دار نبود.نتیجه گیری: استحکام باند مینایی بیشتر از سایر مواد باندینگ می باشد. عدم استفاده از باندینگ به میزان قابل توجهی استحکام باند را کاهش می دهد. استحکام باند مواد چسبنده یک مرحله ای و دو مرحله ای تفاوت معنی داری را نشان نمی دهد.

هدف از انجام این تحقیق، مقایسه استحکام باند برشی کامپوزیت به مینا با استفاده از باند مینایی، سیستم های چسبنده یک مرحله ای، دو مرحله ای و بدون باندینگ می باشد. در این تحقیق پنج نوع رزین چسبنده شامل: مینایی SDI، Etch & Prime3.0 (یک مرحله ای)، Excite،Single Bond وPrime & Bond (دو مرحله ای) و یک گروه بدون باند مورد ارزیابی قرار گرفتند. 60 دندان پره مولر انسانی به طور تصادفی به شش گروه هر کدام شامل 10 نمونه تقسیم شدند. سطح باکال کلیه دندانها توسط دیسک الماسی، بدون اکسپوز شدن عاج، صاف گردید. در تمامی گروهها به جز Etch & Prime3.0، دندانها توسط اسید فسفریک 37% به مدت 15 ثانیه اچ شدند. توسط پوآر آب و هوا به مدت 10 ثانیه شسته شدند و بدنبال آن هر کدام از سیستم های باندینگ طبق دستور کارخانه استفاده شد. سپس کامپوزیت رزین Heliomolar توسط قالب پلاستیکی به قطر 3.8 میلی متر و ارتفاع 2 میلی متر روی سطوح باند زده شده قرار گرفته، از چهار جهت و از هر جهت به مدت 40 ثانیه نور داده شد. نمونه ها به مدت یک هفته در درجه حرارت اتاق داخل آب نگهداری شدند. استحکام باند برشی توسط Universal testing machine( Instron ،3710-016 اندازه گیری شد. یافته ها توسط آزمونهای ANOVA یک طرفه و Tukey آنالیز شدند. میانگین استحکام باند برشی در محدوده 1.97±8.17 مگاپاسکال برای گروه بدون باند تا 4.99±19.22 مگاپاسکال برای باند مینایی SDI می باشد. میانگین استحکام باند برشی گروه بدون باند به میزان قابل توجهی از بقیه گروهها کمتر می باشد. میانگین استحکام برشی باند مینایی SDI تفاوت قابل ملاحظه ای با میانگین استحکام باند برشی Prime & Bond نشان میدهد. ولی اختلاف سایر گروهها با هم و هم چنین با باند مینایی SDI از لحاظ آماری معنی دار نمی باشد.نتایج حاصله نشان داد که استحکام باند مینایی بیشتر از سایر مواد باندینگ می باشد. عدم استفاده از باندینگ به میزان قابل توجهی استحکام باند را کاهش می دهد. استحکام باند مواد چسبنده یک مرحله ای و دو مرحله ای تفاوت معنی داری را نشان نمی دهد.